Kernfusie is een groene kikker

Vijftig jaar kernfusieonderzoek, dat is vijftig jaar van grote beloftes en minstens zulke grote onderzoeksbudgetten. Toen ik als puber voor het eerst in het blad Kijk over kernfusie las werd het gepresenteerd als dé oplossing voor het energieprobleem van de wereld, over dertig jaar. We zijn nu vijfentwintig jaar verder, en nog steeds is kernfusie over dertig jaar dé oplossing. Iets klopt hier niet.
Dertig jaar, dat is hetzelfde als: we hebben geen idee of het ooit echt zal werken, maar als het werkt dan hebben we iets heel cools te pakken. Het is eigenlijk een soort sprookje, kernfusie. Geef ons onderzoekers een smak geld en we lossen het grootste probleem van de planeet aarde op. Kus de kikker en je hebt een prachtige prins die je voor altijd gelukkig maakt.
De grote vraag is: moeten we als samenleving al die miljarden in kernfusie blijven steken? Zijn we niet met z'n allen in het sprookje getuind? Hebben we de kikker inmiddels niet vaak genoeg gekust om zeker te weten dat er helemaal geen prins tevoorschijn gaat komen?
Kernfusie is een hobby van wetenschappers die graag onderzoek doen en die daarbij heel handig hun marketing gedaan hebben. De salespitch is erg eenvoudig: kernfusie staat aan de basis van het leven op deze mooie planeet. Het is het proces waardoor de zon zijn werk doet, dus het bewijs dat kernfusie werkt is geleverd. Het enige dat we nu nog hoeven te regelen is om zo'n kernfusie hier op aarde tot stand te brengen en de energie die daarbij vrijkomt te benutten. Klinkt simpel.
Maar wat mij betreft zijn we zijn gewoon gefopt. Ik kan geen onderzoeksveld bedenken waar de afgelopen dertig jaar zoveel geld in is gegaan en waar in verhouding zo weinig bereikt is. Er is helemaal geen prins, kernfusie is gewoon een lelijke groene kikker. Laten we dus stoppen met er geld in pompen, en dat geld vrijmaken voor duurzame vormen van energieopwekking die aantoonbaar werken maar die nog een flinke weg af te leggen hebben om te kunnen concurreren met fossiele brandstoffen.