Een stralende toekomst voor kernenergie?

Op dit moment voltrekt zich in Japan een trage ramp, die nog maanden gaat duren. Het enige wat op dit moment mee lijkt te zitten in de wind. Daardoor waait het grootste deel van de radioactieve deeltjes naar zee. Maar met een beetje pech is straks een deel van Japan onbewoonbaar. Best een hoge prijs voor een paar procent minder CO2 uitstoot, niet?
Wij hebben ook een kerncentrale in Nederland. Niet in de Randstad hoor, gelukkig niet, nee, in Zeeland. Dat lijkt veilig, maar dat is het niet. Want bij ons komt de wind vaak uit het zuid-westen. Bij die wind liggen Rotterdam, Den Haag en Amsterdam precies 'onder de rook' van de kerncentrale in Borssele. Oh ja, en dat geldt ook voor de vier Belgische kerncentrales in Doel. Maar ja, hier is kernenergie gelukkig wel veilig. Althans, dat hopen we dan maar.
Laten we eens kijken naar de innovatievraag. Wat is het relatieve voordeel van kernenergie? Dat is goedkope schone stroom. Althans, de belofte van goedkope schone stroom. Maar anno 2010 weten we allemaal dat goedkoop en schoon tussen flinke aanhalingstekens moet worden gezet. Goedkoop als we de subsidies wegstrepen. Schoon als we onze ogen sluiten voor kernbommen en 100.000 jaar nucleair afval. Goedkoop en schoon als alles goed gaat.
Het probleem van nucleaire energie is dat -helaas- nooit alles helemaal goed gaat. Iedereen die wel eens een kinderfeestje heeft georganiseerd weet: nooit alles gaat goed. Een kinderfeestje plannen is een behoorlijk simpele opgave, en toch gaat dat nooit volgens plan. Het is dus ondenkbaar dat er nooit iets mis gaat met zoiets complex als een kerncentrale. Bij de huidige technologie zijn de consequenties desastreus. En dan wordt het opeens heel duur en heel vies.
Zo'n ramp als in Fukushima roept de basale vraag op: Kan dit allemaal niet wat handiger? Dat is natuurlijk de ultieme vraag van iedere innovator: kan kernenergie niet wat handiger? En iedere innovator weet ook het antwoord op die vraag. Ja, dat kan! Het kan altijd wat handiger. Kernenergie kan een stuk handiger. Vast en zeker. Als we het maar proberen.
De grap is: in dit geval hoeft het zelfs niet meer ontdekt te worden. Het alternatief heet thorium-reactor. Het idee is vijftig jaar geleden, in 1958, uitgewerkt in een rapport van 1000 pagina's. In 1965 draaide er een test-centrale. Die werkte. De voordelen zijn groot: een thorium reactor produceert veel minder afval, heeft niet het risico van een melt-down en produceert geen plutonium. Toch heeft Thorium het niet gered. Juist omdat het geen plutonium produceert.
In de jaren zestig besloot de Amerikaanse overheid al zijn kaarten te zetten op uranium. Want een uranium-centrale produceert wél plutonium. Als je toevallig middenin een koude oorlog met Rusland zit, dan wil je zoveel mogelijk plutonium. Er werden miljarden dollars in de ontwikkeling van uranium-reactoren gestoken. Dollars die niet beschikbaar waren voor de ontwikkeling van thorium-reactoren. Vandaar dat alle kerncentrales in de wereld draaien op uranium.
Maar dat gaat veranderen. Op dit moment wordt in onder andere China en India serieus gekeken naar de thorium reactor. Misschien dat kernenergie toch nog een stralende toekomst heeft.

Meer informatie over de thorium als nucleaire brandstof vind je onder andere hier:
WIRED artikel Uranium Is So Last Century — Enter Thorium, the New Green Nuke: http://www.wired.com/magazine/2009/12/ff_new_nukes/all/1
Weblog Energy From Thorium: www.energyfromthorium.com
Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Thorium#Thorium_as_a_nuclear_fuel